بذل كنند ثمرهء عمل ايشان آنست كه اللَّه گويد بندهء من به آنچه كردى از من راضى و خشنود هستى و شتّان ما بينهما وصف الحال صديق اكبر گواهى ميدهند كه چنين است - پس از آنكه جملهء مال خويش بذل كرد روزى بيامد به حضرت نبوّت گليمى سپيد در پوشيده و خلالى از خرما پيش گليم بيرون زده ، قال فنزل جبريل و قال يا محمد انّ اللَّه يقرئك السّلام و يقول ما لابى بكر فى عبائه قد خلّها بخلال ؟ فقال يا جبريل انفق عليه ماله قبل الفتح . قال فانّ اللَّه عزّ و جلّ يقول اقرئه السّلام و قل له انّ اللَّه عزّ و جلّ - يقول أ راض انت عنّى فى فقرك هذا ام ساخط ؟ فقال أسخط على ربّى ؟ انا عن ربى راض . و گفته‌اند قوام بنده و استقامت احوال وى بسه چيز است - يكى دل ، ديگر تن و ديگر مال . تا ايمان بغيب ندهد دل وى در راه دين مستقيم نشود و روشنايى آشنايى در وى پديد نيايد ، و تا فرايض نماز نگزارد سلامت و استقامت تن وى بر دوام راست نشود ، و تا زكات از مال جدا نكند آن مال با وى قرار نگيرد . وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ . - اين آيت هم صفت متقيان است و اثبات ايمان ايشان به قرآن و غير آن هر چه فرو آمد از آسمان از پيغام و نشان به زبان پيغامبران ، رب العالمين ايشان را در آن بستود و به پسنديد و ايمان ايشان قبول كرد ، و هر شرفى و كرامتى كه امّتان گذشته را بود اينان را داد و بر آن بيفزود و هر گران بارى و سختى كه بريشان بود ازينان فرو نهاد . ايشان را روزگار عمل درازتر بود و اين امت را ثواب طاعت بيشتر ، ايشان را نوبت وقتى بود و عقوبت ساعتى ، و گناهان اين امت را مجال نوبت تا وقت نزع و عقوبت در مشيت . و انگه ربّ العالمين منت نهاد بر مصطفى ( ع ) و گفت « و ما كنت بجانب الطور اذ نادينا » اى مهتر تو آنجا نبودى حاضر بر آن گوشهء طور كه ما با موسى سخن تو گفتيم و سخن امّت تو ؟ موسى گفت بار خدايا من در تورية ذكر امّتى ميخوانم سخت آراسته و پيراسته و پسنديده ، سيرتها نيكو دارند و سريرتها آبادان ، كه اندايشان ؟ فقال اللَّه تعالى - فتلك امّة محمد . موسى مشتاق اين امت شد گفت بار خدايا روى آن دارد كه ايشان را با من نمايى ؟ گفت نه كه ايشان را وقت بيرون آمدن نيست . اگر خواهى آواز ايشان به گوش